ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.

ΑΔΗΛΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Δικαιολογημένη ανησυχία προκαλεί η επιθετικότητα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους κατά του Αφγανιστάν και άλλων χωρών καθώς και κατά των λαϊκών ελευθεριών. στις ίδιες τις μητροπόλεις του καπιταλισμού με τους διάφορους τρομονόμους.
Το ερώτημα είναι: αυτή η επιθετικότητα είναι έκφραση της πλήρους και αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας του δυτικού κόσμου με την παγκοσμιοποίηση (όπως "φοβάται" ο περισσότερος κόσμος της αριστεράς) ή είναι έκφραση ανασφάλειας της μοναδικής σήμερα υπερδύναμης, που ανησυχεί για το μέλλον της; Έχουμε την εντύπωση ότι μπαίνουμε σε μια νέα φάση, κατά την οποία βασικά χαρακτηριστικά της παγκοσμιοποίησης δεν υπάρχουν πια, ότι οι Αμερικανοί με τους συμμάχους τους δε μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, αλλά είναι υποχρεωμένοι να υπολογίζουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες άλλων χωρών και των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων και στρωμάτων και, στο βαθμό που αυτό δε θα το κάνουν, λόγω υπεροψίας, όχι μόνο επιφυλάσσουν μεγαλύτερα δεινά για τον πλανήτη, αλλά
υπονομεύουν και τη δική τους ισχύ.

Η παγκόσμια οικονομία

Όλοι οι σοβαροί αναλυτές έχουν από καιρό αποκαλύψει τη μυθολογία της παγκοσμιοποίησης. Επιδεικνύοντας ασυγχώρητη αδηφαγία και μυωπία οι ισχυροί του καπιταλισμού συσσώρευσαν κέρδη με πρωτοφανή ταχύτητα, οδήγησαν μέσω των χρηματιστηρίων σε κατάρρευση οικονομίες χωρών (π.χ. Ν.Α Ασία, Ρωσία, Βραζιλία, Τουρκία) και στην ανέχεια τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων, που δεν έχουν πια άλλες αποταμιεύσεις να τους ληστέψουν ούτε εισοδήματα, για να είναι καταναλωτές. Η πραγματική οικονομία υποχώρησε. Έτσι στις τρεις περιοχές της γης με ανεπτυγμένο καπιταλισμό (ΗΠΑ, ΕΟΚ, Ιαπωνία) παρατηρείται οικονομική ύφεση, με χειρότερη της Ιαπωνίας, τη στιγμή που άλλες χώρες επιδεικνύουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Μόνο χώρες που θα επιδιώξουν να ελέγχουν την οικονομία τους θα μπορούν να βελτιώνουν τη θέση τους. Οι χώρες αυτές θα γίνονται συνεχώς ισχυρότερες. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν ήδη η Κίνα και το Ιράν και σε μια δεύτερη φάση θα αναδειχθούν και άλλες χώρες, που σήμερα είναι φτωχές, ίσως η Ρωσία, η Ινδία κ.α. Οι ΗΠΑ παραμένουν η πιο ισχυρή δύναμη, αλλά σιγά σιγά θα χάνουν το μονοπώλιό τους.

Η πολιτικοστρατιωτική κυριαρχία

Με την αυτονόμηση του δικτύου του Μπιν Λάντεν οι Αμερικανοί για πρώτη φορά μετά το Βιετνάμ συναντούν αντίσταση, ελάχιστη σε σύγκριση με το Βιετνάμ, που όμως τώρα μεταφέρεται και στην ήπειρό τους. Ένα δίκτυο μερικών εκατοντάδων ανθρώπων έφερε την υπερδύναμη σε κατάσταση νευρικής κρίσης. Οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να αναζητήσουν συμμάχους σε χώρες που πριν λίγο ήταν "στρατηγικοί ανταγωνιστές" (Ρωσία, Κίνα) ή ένοχες "υπόθαλψης τρομοκρατίας" (Ιράν, Συρία). Οι νέοι ¨"σύμμαχοι" ζητούν και κερδίζουν πολλά. [Μόνο η Ελλάδα προσέφερε ό,τι ζήτησαν οι Αμερικανοί, χωρίς να θέσει καν τα ζητήματα της κατοχής της Β. Κύπρου και του casus belli στο Αιγαίο!!].Οι λαοί σε μια τεράστια μουσουλμανική ζώνη έχουν ξεσηκωθεί εναντίον των ΗΠΑ. Αν σ' αυτούς προσθέσουμε τους ορθόδοξους, που αγανάκτησαν με τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής, το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης και την αριστερά σ' όλο τον κόσμο, τότε οι ΗΠΑ θα διαπιστώσουν ότι για πρώτη φορά στην ιστορία τους έχουν τόσο πολλούς εχθρούς.
Παγκοσμιοποίηση και πολιτισμός

Οι Αμερικανοί, και μάλιστα το εβραϊκό λόμπι, ελέγχοντας κατά 90% την εικόνα (τηλεοπτική και κινηματογραφική) παγκόσμια, επεχείρησαν την ασφαλέστερη μέθοδο καθυπόταξης των λαών, με την πολιτιστική τους αφομοίωση. Η προσπάθεια αυτή σημείωσε παταγώδη αποτυχία. Με εξαίρεση κάποια μεσαία κοινωνικά στρώματα σε χώρες που βρίσκονται στα όρια μητρόπολης - περιφέρειας, όπως η Ελλάδα, που (προσωρινά, ελπίζουμε) αλλοτριώθηκαν σε κάποιο βαθμό, η συντριπτική πλειονότητα της ανθρωπότητας όχι μόνο δεν πλησίασε, αλλά απομακρύνθηκε πολύ περισσότερο από τα δυτικά πρότυπα και αναζήτησε στήριξη στο παρελθόν, σ' ό,τι την διαφοροποιεί: πολιτισμός, ήθη, έθιμα, θρησκεία, γλώσσα. Ο "μέσος" Αμερικανός και Δυτικοευρωπαίος πολίτης όχι μόνο δεν αποτελεί πλέον πρότυπο για τον πολίτη του Τρίτου Κόσμου, αλλά είναι υποχρεωμένος να μοιράζεται μαζί του και την ανασφάλειά του. Η ηθική του παρακμή εκφράζεται και δημογραφικά.

Παγκοσμιοποίηση και ιδεολογία

Τα τελευταία 20 χρόνια και ιδιαίτερα τη δεκαετία του '90 η ιδεολογία της Νέας Τάξης είχε πλήρως επικρατήσει. Προανηγγέλθη το "τέλος της ιστορίας", ο θρίαμβος του καπιταλισμού και του δυτικού φιλελευθερισμού και εθεωρήθη ότι τα εθνικά κράτη δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης (τη στιγμή που οι ίδιοι οι Αμερικανοί δεν έπαψαν να ενισχύουν το δικό τους). Σήμερα οι διάφοροι που περιέφεραν υπεροπτικά τις "σοφίες" τους στις τηλεοπτικές οθόνες, τα έντυπα και τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, φρονίμως ποιούντες, εξαφανίστηκαν και οι πολιτικοί τους ηγέτες ζητούν από τα εθνικά κράτη να βάλουν τα δυνατά τους κατά της τρομοκρατίας και (ως μετανοούσες Μαγδαληνές) ψελλίζουν ότι θα ακολουθήσουν μιαν άλλη οικονομική πολιτική, που θα ανακουφίζει τους πολλούς.

Παγκοσμιοποίηση και αριστερά

Οι παραπάνω διαπιστώσεις για τις ρωγμές που εμφανίζει η παγκοσμιοποίηση δεν πρέπει να οδηγήσουν σε βιαστικά συμπεράσματα. Η Αμερική παραμένει μακράν η πρώτη δύναμη και η Νέα Τάξη δε θα καταλυθεί από μόνη της, αλλά με τους σκληρούς αγώνες των λαϊκών κινημάτων, που πολιτικά πρέπει να εκφράζονται από την αριστερά. Όμως, το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς παγκόσμια και στην Ελλάδα παραμένει προσηλωμένο σε κοινωνικά πρότυπα που κατέρρευσαν (ΕΣΣΔ και Ανατολική Ευρώπη) ή ανατράπηκαν (Τρίτος Κόσμος) ή μεταλλάχθηκαν (Κίνα) και σε θεωρητικά σχήματα που αδυνατούν να αναλύσουν τη σημερινή κατάσταση και να συμβάλουν στην ανατροπή τους. Νομίζουμε ότι η αμφισβήτηση της παγκοσμιοποίησης στην πράξη μπορεί να γίνει μόνο από μια αναγεννημένη αριστερά, που δε θα επιδιώκει μια δική της ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση, θα εκφράζει εθνικά κινήματα αλληλέγγυα, στηριγμένα στις παραδόσεις και τον πολιτισμό κάθε λαού και δε θα αναπαράγει άρχουσες ελίτ.
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « ΔΙΑΛΥΤΙΚΗ Η «ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗ» ΤΟΥ ΣΗΜΙΤΗ


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)