ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Α.Σ.Κ.Ε.

Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΩΝ, μέχρι τώρα, ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΡΧΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ

Δε θα χρειαζόταν να περιγράψει κανείς (ερμηνευτικά έστω) την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα μας και η ελληνική κοινωνία, μια που όλοι, έστω και αποσπασματικά, την γνωρίζουν και την βιώνουν άμεσα. Χρειάζεται, όμως, να γίνει, επιγραμματικά, μόνο και μόνο για να φανεί ανάγλυφα ο (μακρύς, δυστυχώς, και όχι ανέφελος) δρόμος διαφυγής προς τα εμπρός.
Σύννεφα πυκνά στον εξωτερικό μας περίγυρο
Παρά τη συνεχιζόμενη ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ και γερμανικής Ευρώπης, φαίνεται να γίνεται αποδεκτή από τους «Μεγάλους», επί του παρόντος, η γερμανική κυριαρχία και κατοχή της Ελλάδας, κάτι που γίνεται φανερό σε όλους τους τομείς, εκτός του τομέα της ενέργειας και των υποδομών, για τον έλεγχο των οποίων όλοι ερίζουν, ερήμην των Ελλήνων. Και οι ηγεσίες μας αδιαφορούν ή αδυνατούν, όχι μόνο να ελέγξουν, βέβαια, αλλά τουλάχιστον να παρακολουθήσουν πού πηγαίνουν τα πράγματα, ώστε να προσαρμόσουν τη στάση τους και να μην εξευτελίζονται, πράττοντας ή αποδεχόμενοι αυτά που προηγουμένως απέρριπταν. Αντίθετα οι ομολογουμένως αντίπαλοι-εχθροί, όλοι σχεδόν οι γείτονες, ευτυχούν εναντίον μας, μιας που, ομολογημένα επίσης, δεν έχουμε δικούς μας εκπροσώπους-ηγέτες.
Απόλυτη οπισθοδρόμηση στο εσωτερικό
Στο εσωτερικό της χώρας σε όλους τους τομείς συνεχίζεται ο κατήφορος και δείχνει να μην έχει τελειωμό «του κακού η σκάλα». Και ο απίθανος, διορισμός της τρόικας, υπουργός των οικονομικών πανηγυρίζει που η ύφεση θα βαθύνει κι εφέτος κατά 5,7% (!), ενημερώνοντάς μας ότι «ήλθε για να μείνει»!! Και ο (απόλυτα; μένει να δούμε... και μακάρι όχι) μεταλλαγμένος πρωθυπουργός, κυρίαρχος σε μια παράλυτη, παρά τους αλληλοσπαραγμούς της, κυβέρνηση ταξιδεύει, για να προσφέρει «στο πιάτο» τα ιμάτια της χώρας, όπου δεν τον αποπέμπουν και μάλιστα με σκαιότητα. Το μόνο στο οποίο, επί του παρόντος, διακρίνεται είναι να προσφέρει το (μικρό, λόγω της κατρακύλας των εμπορικών ή χρηματιστηριακών τιμών) τίμημα της δημόσιας αλλά και των ιδιωτικών μικρών ή μεγαλύτερων, όχι πάντως των μεγάλων, φυσικά, περιουσιών στους «δανειστές», δηλ. τη Γερμανία.
Και σε ένα δεύτερο· επιδεικνύεται μια κλιμακούμενη αυταρχικότητα, όπως στις Σκουριές της Χαλκιδικής (δεν τόλμησαν όμως να εγκαινιάσουν παρόμοια επιχείρηση στη Θράκη...)· όπως στις επιστρατεύσεις, πριν καν εκδηλωθούν οι απεργίες(!)· όπως στην καρατόμηση, ουσιαστικά, των οικονομικών εισαγγελέων κ.κ. Πεπόνη και Μουζακίτη, μια όαση πραγματικά στην έρημο της Δικαιοσύνης, που «αρνήθηκαν» να συνεχίσουν τη θητεία τους, που έληγε τυπικά τον Ιούνιο, αφού τους καπέλωσαν με νέο θεσμό(!), αυτόν του εισαγγελέα διαφθοράς!
Αυτά φέρουν και την υπογραφή του Πρωθυπουργού, που θέλει να προλάβει (νομίζει...) τις αντιδράσεις σ’ αυτά τα φρικαλέα που έρχονται και να διαλύσει κάθε, τυχόν, αυταπάτη ότι οι ένοχοι των κολοσσιαίων απατών και κλοπών θα τιμωρηθούν και η λεία τους θα επιστραφεί σ’ αυτούς που τώρα την πληρώνουν.
Και τα καθεστωτικά ΜΜΕ έχουν κυριολεκτικά σαστίσει. Λείχουν, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις μέσα τους, εκεί που προηγούμενα έπτυαν και συνεχώς τανάπαλιν.
Το μόνο στο οποίο συντονίζονται είναι να προαναγγέλλουν, κατηγορώντας τα, τάχα, ή και στηρίζοντάς τα οι τολμηροί(!), τα καινούρια δεινά που έρχονται, με υπερβολές (ελπίζουμε), όπως ότι το μόνο όριο για συντάξεις (και μισθούς, εννοείται) είναι τα 360 ευρώ(!!), ώστε οι νέοι να φύγουν από την Ελλάδα και ν’ αντικατασταθούν από τα εκατομμύρια των λαθρομεταναστών, που στον τουρισμό είναι ήδη 7 στους 2 Έλληνες και σε πολλά χωριά, π.χ. στη Μανωλάδα της Ηλείας, τη γνωστή, 7000 στους 2000 Έλληνες...
Και η αντίδραση των θυμάτων της λαίλαπας;
Φαινομενικά, τουλάχιστο, επικρατεί μια παθητικότητα, κάποιοι μάλιστα ψιθυρίζουν τη λέξη εγκαρτέρηση, που σημαίνει και αποδοχή. Δεν είναι, βέβαια έτσι.
Κάποιες παθητικές, πάντως, εμφανείς αντιδράσεις σήμερα είναι οι χιλιάδες αυτοκτονίες απελπισμένων, που αισθάνθηκαν το απόλυτο αδιέξοδο, και δε γνωρίζουμε τι θα γίνει, αν αυτή η αυτοθυσία πάψει να φαίνεται ατομική και μετατραπεί σε ενεργητικά συλλογική στόχευση...
Άλλη χαρακτηριστική, φαινομενικά παθητική κι αυτή, είναι τα «κανένας» και «κανένα» στις δημοσκοπήσεις, όπως και η γιγάντωση οσημέραι του ευρωσκεπτικισμού (άργησαν, αλλά έστω...) και ανοικτής άρνησης Ε.Ε. και «ευρώ», κάτι που μας δικαιώνει, κατόπιν καταστροφής όμως, μετά από αγώνα 30 χρόνων. Και βέβαια αυξάνονται και εμπλουτίζονται συνεχώς οι ανεξάρτητες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, παρά τις ιδιοτελείς απόπειρες για έλεγχο ή, αλλιώς, υπονόμευσής τους.
Η βουβή όμως αγανάκτηση και μια σιωπηλή, ακόμη, αποφασιστικότητα σιγοβράζει και, όταν σχηματισθεί η «κρίσιμη μάζα», αναμένεται έκρηξη. Ευχόμαστε, και στην κατεύθυνση αυτή εστιάζονται και οι δικοί μας στόχοι, να μην είναι τυφλή, να είναι στοχευμένη σε πορεία και οργανωμένη πέρα κι έξω από αυτούς που τότε θα σπεύσουν, με υποκριτική αυτοκριτική, να την καναλιζάρουν στους δικούς τους, δοτούς και ξένους προς τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και της κοινωνίας μας, αύλακες.
Πώς όμως να μη φαίνονται απογοητευμένοι οι πολλοί, όταν νομίζουν πως ό,τι δοκίμασαν μέχρι τώρα απέτυχε, όταν δεν βλέπουν σ’ αυτά που τους δείχνουν και ακούουν κανένα φως, όταν τους προτείνουν, άμεσα ή έμμεσα, αυτούς που τα καθεστωτικά «γνωστά» Μ.Μ.Ε. τους προβάλλουν;
Η απαξίωση ολόκληρου του πολιτικού θεάτρου θα οδηγήσει, αργά ή γρήγορα, σε λυτρωτική νέα πορεία.
Όλοι, πλέον, ουσιαστικά δεν πιστεύουν ότι μπορούν κάτι καλό να περιμένουν από το υπάρχον πολιτικό σύστημα και δυσπιστούν, από τώρα, για ό,τι τυχόν θα ετοιμάσουν οι ξένοι πάτρωνες και οι εδώ συνεργοί τους για την τροποποίηση ή αντικατάστασή του, ώστε να εξασφαλιστεί η, προσωρινή έστω, εκλογική νομιμοποίησή του.
Χαμογελούν ειρωνικά ή οργισμένα, όταν ακούν όλα, σχεδόν, τα γνωστά πολιτικά σχήματα να αρνούνται πως τελούμε υπό κατοχήν και υποδούλωση, την οποία έχουν κληθεί να υπηρετούν και, επωφελώς, να διαχειρίζονται.
Αδιαφορούν, ακόμη και οι «υποστηρικτές» της, για την τύχη της κυβέρνησης των γκαουλάιτερ, που συνεχίζει να επιβιώνει λόγω αδράνειας και έλλειψης καλύτερης λύσης, όσο μπορέσουν, παρά τους αλληλοσπαραγμούς και τις ανοησίες τύπου αντιρατσιστικού νόμου, που θα οδηγούσε στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα, πέρα από τους γενικότερα αντιδημοκρατικούς κινδύνους που δημιουργεί... Ποιος, άλλωστε, πιστεύει στη λεγόμενη ανάκαμψη και ανάπτυξη (αναλυτικά σε άλλο άρθρο), που θα φέρει, ίσως, βελτίωση των αριθμών, σίγουρα όμως καταστροφή των ανθρώπων και απογύμνωση της χώρας από ό,τι θα μπορούσε να τη βοηθήσει στην πρόοδό της;
Αγανακτούν με τη θρασύτητα των διεσπαρμένων «ορφανών» του ΠΑΣΟΚ, του προέδρού του συμπεριλαμβανομένου, που, αλληλοϋβριζόμενοι, επιχειρούν την ανασύνταξη(!) της κεντροαριστεράς, την οποία οι ίδιοι διέσυραν και διέλυσαν με την πολιτική που τους επέβαλαν οι όποιοι πάτρωνές τους. Πώς να βρεθεί άλλωστε κάποιος στοιχειωδώς αξιόπιστος Μεσσίας (γι’ αυτούς), για να ενώσει όλους, από τον κύκλο των σημιτικών έως και τους ρεπουσικούς, που το μόνο που τους συνδέει είναι η κάθε είδους ανθελληνική πολιτική;
Όσο για τους «αντιπολιτευόμενους», ακόμη και οι θιασώτες τους δυσπιστούν, τουλάχιστο..., για τους, αλληλοσυγκρουόμενους, αόριστους στόχους τους· απορούν για την προσήλωσή τους, ακόμη..., σε Ε.Ε. και το ΕΥΡΩ της («το εθνικό μας νόμισμα»!), την πηγή της καταστροφής της χώρας μας, και ανησυχούν για τις στενές σχέσεις τους με εξωελληνικά κέντρα. Και απογοητεύονται πολλοί, γνήσια αριστεροί, βλέποντας αυτούς που, δίκαια, διαμαρτύρονται για την κεντροποίηση και την τάση διαχείρισης, επωφελούς για πολλούς, βέβαια, της κρίσης να αυξάνεται, να επιδιώκουν συμμαχίες που οδηγούν σε απομονωτικές λογικές και όχι σε αυτές που θα ανοίγονταν σε απελευθερωτικές, κοινωνικά και εθνικά, πορείες
Παρ’ όλ’ αυτά, αν ξαφνικά ή σχετικά γρήγορα προκηρυχθούν εκλογές, πολλοί, παρ’ όλες τις δυσπιστίες τους, θα στηρίξουν και θα ψηφίσουν κάποιους από τους παραπάνω, «για να υπάρξει κυβέρνηση»(..!), ακόμη και ναζιστικά κατασκευάσματα, μόνο και μόνο από αγανάκτηση για το παρόν πολιτικό σκηνικό, που δεν ανταποκρίνεται, ως όφειλε, στις κοινωνικές και εθνικές αγωνίες τους για την τύχη της ελληνικής κοινωνίας.
Όμως η πορεία από την πλήρη αμφισβήτηση στην αναζήτηση διεξόδου για Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση των Ελλήνων έχει αρχίσει, πέρα και αντίθετα σε κάθε πολιτικό τέχνασμα.
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Η ΚΑΤΟΧΙΚΗ «ΑΝΑΠΤΥΞΗ»


ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ (Α.Σ.Κ.Ε.)